شب خودش را از آسمان آویخت. عطر خاک باران خورده از پنجره به اتاق سرک می کشید. منتظر بود تا عقربه های ساعت به نیمه شب اشاره کند. روی صندلی اش نشسته بود و منتظر بود تا آن باد سرد از در نیمه باز گنجه به درون اتاق بخزد.

یک لحظه سرش از زور خستگی افتاد روی دستش که تکیه داده بودش به میز و حریر خواب چشمانش را تار کرد. همه چیز سیاه شد. انگار با مداد شمعی سیاه روی پلکهایش آسمان نیمه شب را کشیده باشند. سعی کرد آنهمه تیرگی را کنار بزند. کنار بزند تا بتواند آن چشمان سیاه براق را ببیند.

داستان را در ادامه مطلب بخوانید.
همیشگی باشید ـ جنبش

لیوان آب میوه اش را روی میز می چرخاند و توی فکر بود که مادرش دستش را گذاشت روی پیشانی اش و بعد با ناراحتی گفت:" ای وای... تو تب داری." اگر وقت دیگری بود از اینکه مجبور بود تمام روز را در رختخواب بماند، حسابی حوصله اش سر می رفت. اما حالا ماندن توی رختخواب یکجور معجزه بود. هنوز سرما توی تنش بود. سرما و آن چشمهای درخشان که ناگهان ناپدید شده بودند.

تمام صبح تا ظهر ماجرای دیشب را بررسی کرد و به این نتیجه رسید که خواب دیده. اما مطمئن بود که با دست خودش به سختی در گنجه را باز کرده، نفس زنان به سمت تختش دویده و خودش را زیر پتو پنهان کرده، چشمانش را بسته و خیلی طول کشیده تا خوابش ببرد. از ماجرای دیشب همه اینها را خوب یادش بود. و...

داستان را در ادامه مطلب بخوانید.

همیشگی باشید ـ جنبش

داستان را در ادامه مطلب بخوانید.

همیشگی باشید ـ جنبش